[UMD-1000] Kapınıza Teslim Edilen Üstün Köpük Prensesi

Kapı zili çalıyor ve işte orada, Miyanishi Hikaru, yağmurdan sırılsıklam, ıslak üniforması her kıvrımına ikinci bir deri gibi yapışmış halde. Utangaç bir gülümseme yayılıyor yüzüne, ama gözleri bambaşka bir hikaye anlatıyor—saf, katıksız şehvetin hikayesini. 'Ben senin özel teslimatınım,' diye fısıldıyor, söz verir gibi boğuk bir sesle. Daha cevap veremeden, beni içeri itiyor, elleri zaten vücudumda gezinmeye başlıyor, heyecandan kaygan. Hava, onun parfümüyle yağmurun karışımı bir kokuyla ağırlaşıyor ve gözlerim, gömleğinin devasa göğüslerine karşı nasıl gerildiğine, her nefes alışında hipnotik bir ritimle inip kalkışına takılıp kalıyor. Yaklaşıyor, dudakları kulağıma değiyor ve mırıldanıyor: 'Bütün gün bunu bekledim, ellerini üzerimde hissetmek için, yumuşak, esnek tenimin her santimini keşfetmene izin vermek için.' Sözleri doğrudan bir davet ve hiç vakit kaybetmiyorum, parmaklarım kumaşın üzerinden sütyeninin hatlarını takip ediyor, vücudundan yayılan sıcağı hissediyorum. Yumuşak bir inilti salıveriyor, sırtını kavrayarak kendini bana bastırıyor ve biliyorum ki bu, her dokunuşun teninin kayganlığı ve o muazzam hatlarının büyüklüğüyle katlanacağı bir gecenin sadece başlangıcı. İçeride, oturma odası oyun alanımız oluyor ve Yuzuki Ria da bize katılıyor, varlığı sahneye bir başka sapkınlık katmanı ekliyor. Çoktan sadece loş ışıkta parlayan, kocaman kalçasının her kıvrımını vurgulayan ince bir losyon tabakasına kadar soyunmuş durumda. 'Sadece dik dik bakma,' diye takılıyor, göz kırparak avuçlarına daha fazla kaygan madde döküyor ve yavaş, kasıtlı dairelerle tüm vücuduna sürüyor. Ses müstehcen—ıslak, şapırtılı bir gürültü odada yankılanıyor, cildini cilalı mermer gibi parlatırken üzerine sıvadıkça. Miyanishi de aynısını yapıyor, giysilerini aç bir aciliyetle atıyor ve kısa sürede ikisi de kaygan, kokulu yağla kaplanıyor, bedenleri uzuvların ve arzunun karmaşık bir yığını içinde birbirine kayarak sürtünüyor. Ben ortaya çekiliyorum, elleri üzerimde, losyonu göğsümden sırtıma yayıyorlar, parmakları sahiplenici bir kavrayışla etime gömülüyor. 'Ne kadar pürüzsüz olduğumuzu hissediyor musun?' diye mırıldanıyor Yuzuki, elimi kalçasına götürürken, losyonun cildini inanılmaz derecede yumuşak ve kaygan yaptığı yere. 'Şimdi sıra bizimle berbat olmanda.' Oda, yağın ve onların uyarılmasının baş döndürücü kokusuyla doluyor, beni çılgına çeviren bir kokteyl, kendimi her yandan bana bastıran o devasa kıvrımların hissine kaptırırken. İşler hızla tırmanıyor, losyon her hareketi kaygan, duyusal bir dansa dönüştürüyor. Miyanishi beni kanepeye itiyor, üzerime tırmanıyor, gözlerinde yırtıcı bir parıltı, devasa göğüsleri her hareketinde sallanırken bana sürtünüyor. Losyon mükemmel bir kayganlaştırıcı görevi görüyor, onun akıcı bir zarafetle hareket etmesine izin veriyor, beni kenara sürüklüyor. Bu arada Yuzuki arkada konumlanıyor, ellerim omuzlarıma kenetlenirken kocaman kalçasını sırtıma bastırıyor, sıcaklığı ve ağırlığı omurgamda ürpertiler yayıyor. 'Hoşuna gidiyor, değil mi?' diye fısıldıyor kulağıma, sesi alçak, boğuk bir hırıltı. 'Tüm bu yumuşak, kaygan etin seni sarmasını hissetmek?' Sadece inlemeyle cevap verebiliyorum, ellerim ikisinin üzerinde gezinerek, cömert kıvrımlarını sıkıyor ve yoğuruyorum, losyon her dokunuşu elektrik gibi hissettiriyor. Sırayla bana hükmediyorlar, bedenleri ıslak, gürültülü bir deri deriye senfonisi içinde birbirine kayarak, oda haz bulutuna dönüşene ve tek sesler kesik nefeslerimizle dolaşık bedenlerimizin kaygan, şapırtılı gürültüleri olana kadar. Sonunda, hepimiz yapışkan, tatmin olmuş bir berbatlık içindeyiz, yerde bir yığın halinde çökmüşüz, sapkınlığımızın kanıtı her yüzeye bulaşmış durumda.