[CAND-150] Durdurulamaz Uyarılma! Zengin Eski Arkadaşım Borcunu Karımı Tekrar Tekrar Alarak Talep Ediyor...

Odanın havası bıçakla kesilecek kadar yoğundu, köşeden izlerken kalbim göğsümde çarpıyordu. Eski sınıf arkadaşım, şimdi servet ve kibirle dolup taşan, sevgili karım Hiyori'yi duvara sıkıştırmıştı, bilekleri getirdiği ipek eşarplarla sıkıca bağlanmıştı. Zayıfça direniyordu, ağzına tıkılan tıkacın ardından gelen protestoları bastırılmıştı, ama gözleri farklı bir hikaye anlatıyordu—korku ve daha karanlık, aç bir şeyin karışımıyla bulanıklaşmışlardı. Kulağına pis vaatler fısıldadı, elleri kıvrımlarında gezindi, büyük göğüslerini inleyene kadar sıktı, o ses omurgamda bir ürperti bıraktı. Pantolonundaki şişkinliği görebiliyordum, kumaşa karşı direnen durdurulamaz bir ereksiyon, ve bunun borç tahsilatının sadece başlangıcı olduğunu biliyordum. Bağlı bedenine her kalça darbesi, borçlu olduğum paranın bir hatırlatıcısıydı, ve bastırmaya çalıştığı her inilti midemde bükülen bir bıçaktı. Azalan mozaik, onların bağlantısının ham yoğunluğunu, onun onu tamamen nasıl egemenliği altına aldığını, evlilik yatağımızı kişisel oyun alanına nasıl çevirdiğini saklamakta pek işe yaramıyordu. İzlemeye zorlanıyordum, kendi aşağılanmamın sessiz bir tanığı olarak, benim olanı tekrar tekrar alırken, onu titreyen ve beni paramparça bırakan amansız bir ritimle sikine vururken. Onu yatağa sürükledi, bir bez bebek gibi fırlattı, kelepçeler onu yayılmış ve tamamen savunmasız tutuyordu. Hiyori'nin büyük göğüsleri her acımasız darbede sallanıyordu, meme uçları sert ve ilgi için yalvarırken o üzerine eğildi, nefesi teninde sıcaktı. Onunla alay etti, ona bunu gizlice arzulayan umutsuz evli bir kadın diye seslendi, ve dehşet içinde, bunu inkar etmedi—kalçaları onun ritmiyle eşleşmeye başladı, kendi uyarılmasını ihanet eden yavaş, günahkar bir sürtünme. Sahnenin öznelliği eziciydi; her duyumu kendiminkiymiş gibi hissedebiliyordum, onun bedeninin sıcaklığını, bacaklarının arasındaki kayganlığı, kaslarının her derin penetrasyonda ona nasıl kasıldığını. Beni her detayı, yüzünden geçen her coşku ifadesini görmem için emin olarak, bir gavatın intikamıyla onu sikti, aşkımızı ucuz bir işleme indirgedi. Tekrar tekrar, ona girdi, durdurulamaz ereksiyonu asla sönmeden, ta ki o tıkacın içinde çığlık atana, bedeni sadece onun için olan bir doruk noktasıyla sarsılana kadar. Azalan mozaik hiçbir şeyi bulanıklaştırmadı; sadece ahlaksızlığı yoğunlaştırdı, her darbeyi daha canlı, her iniltiyi daha delici yaparak, onu asla yapamayacağım şekillerde sahiplenirken. Bitirdiğinde, Hiyori ter ve gözyaşlarından bir karmaşaydı, kelepçeleri gevşemiş ama ruhu paramparça olmuştu. Üzerinde dikildi, pantolonunu kendini beğenmiş bir sırıtışla kapatırken, ben köşede donmuş kaldım, kendi uyarılmam acı bir utançtı. O zaman bana baktı, gözleri boş, sanki bir yabancı görüyormuş gibi, ve hiçbir şeyin asla aynı olmayacağını biliyordum. Borç tamamen ödenmişti, ama bedeli karımın bedeni ve ruhumdu, tekrar tekrar sikilmiş, sadece onun durdurulamaz ereksiyonunun ve onun istekli boyun eğişinin anısı kalmıştı. Takip eden sessizlikte, hala onların homurtularının yankılarını, derinin deriye çarpış sesini duyabiliyordum, ve azalan mozaik uzaklaşıyor gibiydi, ardında yıkımımızın ham, süzülmemiş gerçeğini bırakarak.