[NTSU-142] Sessiz Çığlıklar: Abla ile Yasak Bir Karşılaşma

Oda, sadece kendi düzensiz nefes sesimin kırdığı, boğucu bir sessizlikle doluydu. Onun çırpınışını izlerken, her zaman bu kadar kontrollü olan ablamın gözleri korkuyla büyümüştü, dudakları umutsuz, sessiz bir yalvarışla hareket ediyordu. Yanaklarından süzülen gözyaşlarını görebiliyordum ama dudaklarından hiçbir çığlık çıkmıyordu—sanki sesinin çalındığı bir kabusun içinde hapsolmuş gibiydi. Ellerim onun üzerindeydi, sert ve sahiplenici, onu soğuk zemine sabitliyordu. Kaçmaya çalıştı ama ben daha güçlüydüm, yıllardır kaynayan karanlık bir açlıkla güçlenmiştim. Yaklaştım, nefesim kulağına sıcak dokunuyordu, ve ona artık bana ait olduğu, çığlıklarının kimse tarafından duyulmayacağı pislikler fısıldadım. Gözlerindeki korku beni daha da sertleştiriyordu, ve bedeninin benim altımda titrediğini hissedebiliyordum, sapkın irademe sessiz bir teslimiyetti. Uyarı vermeden içine girdim, onun tüm bedenini sessiz bir çığlıkla sarsan acımasız bir işgaldi. Yüzü acıyla buruştu ama tek ses, onu defalarca alırken derinin deriye vurmasının ıslak, şapırtılı gürültüsüydü. Duygunun içinde kaybolmuştum, onun boşuna çırpınışını izlerken görüşüm şehvetle bulanıyordu. Çok sıkıydı, çok sıcaktı, ve kendimi daha derine gömerken inlemekten kendimi alamadım, parmaklarım onu hareketsiz tutmak için kalçalarına gömülüyordu. Daha fazla pislik fısıldadım, ne kadar iyi hissettirdiğini, bana o masum bakışlarıyla bunu hep istediğini söyledim. Gözleri donuktu, dehşet ve başka bir şey—belki de bedeni ona ihanet edip, belirlediğim sert ritme yanıt verirken, mide bulandırıcı bir kabullenmeyle karışmıştı. Etrafımda kasıldığını hissedebiliyordum, ve bu beni çıldırtıyor, onu daha sert, daha hızlı dürtmem için zorluyordu, ta ki oda ahlaksızlığımızın sesleriyle dolana kadar. Sonunda içine boşaldığımda, onu şiddetle titreten sıcak, sahiplenici bir sel oldu. Yavaşça çekildim, tohumumun ondan damladığını izledim, yaptığım şeyin pis bir kanıtıydı. Orada kırılmış ve sessiz yatıyordu, nefesini yakalamaya çalışırken göğsü hızla inip kalkıyordu. Tekrar eğildim, dudaklarım kulağına değdi, ve bu geceyi asla unutmayacağını, artık sonsuza kadar benim olduğunu mırıldandım. Gözleri benimkilerle buluştu, boş ve yenilmişti, ve onun asla geri alınamayacak şekilde işaretlendiğini biliyordum. Kalktım, onu orada zeminde, kullanılmış ve ihlal edilmiş bir karmaşa olarak bıraktım, ve sessizlik havada ağır asılı kaldı, az önce gerçekleşen kötülüğün bir kanıtıydı. Uzaklaşırken, hala onun sıcaklığını hissedebiliyordum, sessiz çığlıklarının anısı ruhuma kazınmıştı, tekrar tekrar arzulayacağım karanlık bir heyecandı.