[NSODN-016] Ruhum Erkek, Bedenim Kadın: Cinsiyetsiz Bir Hikaye

Kamera Minoshima Meguri'ye odaklanıyor, yüzündeki ifade bir yandan meydan okurken bir yandan da savunmasızlığın çıplak bir karışımı. Kendine ait hiç hissetmediği katmanları birer birer çıkarırken, 'Bu bedenin yanlış olduğunu hep biliyordum,' diye fısıldıyor, sesi derinlere işleyen bir gerçekle titriyor. Elleri, düz olmasını dilediği kıvrımların üzerinde geziniyor, onu hapseden ete karşı sessiz bir çığlık. Diğerleri içeri girdiğinde—kaba, hevesli, sadece büyük göğüslü güzel bir kız gören erkekler—içindeki fırtınayı anlamıyorlar. Onu yere bastırıyorlar, amatör açgözlülükleri tüm çıplaklığıyla ortada, ve Meguri buna izin veriyor, çünkü bu aşağılanma anında çarpık bir özgürlük var. 'Beni erkeklerden biri gibi kullanın,' diye inliyor, eller onu avuçlarken ve ağızlar onu yutarken, onu arzularının belgeseli için bir gösteriye dönüştürüyorlar. Hava ter ve utançla yoğunlaşıyor, her dokunuş asla olmak istemediği kadın olmanın bir hatırlatıcısı. Kaos bir 3P'ye, sonra da amansız bir 4P'ye tırmanıyor, bedenler kimliğini silmek için ateşli bir girişimle üst üste yığılıyor. Meguri'nin büyük göğüsleri her darbede sallanıyor, dişlerini gıcırdattıran bir kadınsılık parodisi. 'Daha sert, bana hiçbir şeymişim gibi davranın,' diye hırlıyor, onları kışkırtırken sırayla onu sahipleniyorlar. Amatör oyuncular beceriksizce hareket ediyor, belgesel tarzı çekimleri her çıplak anı yakalıyor—tokatları, ısırıkları, sırtını zevkten değil, erkekliğin umutsuz bir taklidi olarak kavislişini. O, parçalanan güzel bir kız, kalbi 'erkek' diye haykırırken bedeni her iniltiyle ona ihanet ediyor. Uzuvların karmaşasında gözlerini kapatıyor ve onlardan biriymiş gibi, kaba ve baskın, hayal ediyor, ama gerçek ıslak, dağınık bir sikiş ve onu titreyen halde bırakıyor. Sonunda, döl ve gözyaşlarıyla kaplanmış, odanın ortasında cinsiyetsiz bir enkaz. Belgesel lensi paramparça olmuş yüzüne zoom yapıyor, amatörler tarafından kullanılan bir şeye indirgenmiş güzel bir kız. 'Kanıtladım mı?' diye geveliyor, sesi kırık. Erkekler sadece gülüyor, büyük göğüslerini ganimetler gibi okşayarak, içindeki erkeğin özgürlük için haykırışından habersiz. Bu, her darbenin bir yalan ve her iniltinin bir maske olduğu tam bir yok oluş hikayesi. Bir erkek olarak doğmak istemişti, ama elinde kalan sadece bu sert sahne—başkalarının zevki için kullanılan acımasız, güzel bir kız bedeni, kalbi et makinesinde bir hayalet.