[SOAN-127] Bir Şirket Sporcunun Zorunlu Rehabilitasyonu: Utanmaz Bir Hemşire Tarafından Baştan Çıkarılıp Ezilmesi

Buraya tökezleyerek geldiğinde, o kurumsal koşucu gururu ve sıkı kaslarıyla, buranın değerli bacakları için bir tür lüks rehabilitasyon merkezi olduğunu sanıyordu. Ama ben o numarayı anında gördüm—gözlerinde hiçbir düzelme yoktu, sadece kırılmayı bekleyen bir kibir vardı. Yaklaştım, sürtük yüzümün konuşmasına izin verdim, sadece saf, katıksız pislik vaat eden bir sırıtışla. Ona takım arkadaşlarının onu nasıl tanıyamayacağını fısıldadığımda nefesi kesildi, sikim zaten sertti ve ona alçakgönüllülük dersi vermeye hazırdı. Bu iyileşmekle ilgili değildi; zorla bir geri dönüş dramasıydı ve ben, onun tamamen teslim olması için sahneyi kuran Seionu Tach ile birlikte yönetmendim. Nazik dokunuşlarla zaman kaybetmedim. Onu yere yatırıp sikimin her santimini aldırdım, derin boğaz yaptırarak sporcu yüzünden gözyaşları akana kadar, ince vücudu benim kontrolüm altında titriyordu. Direnmeye çalıştı, ama benim kötü sırıtışım daha da genişledi, ona bunun her nefes alışında ve inleyişinde kaydedilen bir çöküş belgeseli olduğunu hatırlatarak. Onu duyularını kaybedecek kadar siktim, her itiş, kurumsal dünyasının çok uzakta olduğunun ve yerini benim egemenliğimin ham, sansürlü gerçekliğine bıraktığının acımasız bir hatırlatıcısıydı. Kasları, bir zamanlar hız için eğitilmişti, şimdi bana karşı geriliyordu, ama ben daha da derine girdim, atletik yeteneğini teslimiyetin acınası bir gösterisine dönüştürdüm. Sonunda, harap olmuştu, hıçkırıyor ve bitkin düşmüştü, zorla geri dönüşü sadece hikayesini sikimle yeniden yazdığım bir anıydı. Onu orada bıraktım, her şeyi başlatan o sürtük yüzü düşünürken, sporcu tavrı tamir edilemeyecek şekilde paramparça olmuştu. Bu rehabilitasyon değildi; ahlaksızlık dersiydi ve Seionu Tach'ın etkisiyle, kötü dokunuşumun hissini veya kendi teslimiyetinin derinliğini asla unutmayacağından emin oldum. Sahne karardı, saf, amansız pisliğin gücünün sansürlü bir kanıtı olarak.