Eski Sevgili, Siyah Çoraplı Çekici Güzelle Yeniden Bir Araya Gelmek İstiyor ve O Hayır Demek İstiyor

Odanın havası gerginlikle dolu, pişmanlık ve söylenmemiş ham arzunun elle tutulur bir karışımı. Orada duruyor, eski sevgilim, acınacak halde ve yalvarıyor gibi, ama benim gözlerim onun bakışlarının sürekli bacaklarıma kayışına kilitlenmiş durumda. Üzerimde bu şeffaf siyah çoraplar var, ikinci bir deri gibi hissedilen, uyluklarımdan ayak bileklerime kadar her kıvrımı saran türden. Lanet olası bir bildiri bunlar ve o da bunu biliyor. Gözlerindeki açlığı görebiliyorum, o tanıdık bakış, dizlerinin üzerine çöküp bana tapınmadan önce bana verdiği bakış. Birleşme hakkında mırıldanıyor bir şeyler, nasıl değiştiğinden bahsediyor, ama benim aklımda sadece ona nasıl hayır diyeceğim, onun o umutsuzca arzuladığı şeyi reddederken yüzünün nasıl buruşacağını izlemek istediğim var. Parmaklarım çorabımın arkasından yukarı uzanan dikişi izliyor, yavaş, kasıtlı bir hareket bu, onun yutkunmasına neden oluyor. Bu affetmekle ilgili değil; güçle ilgili ve şu anda, her zerresini ben tutuyorum. Bir adım yaklaşıyor ve her zaman giydiği o ucuz kolonyanın kokusunu alabiliyorum, eskiden midemi bulandıran ama şimdi tenimi ürperten bir koku bu. Bacak bacak üstüne atıyorum, siyah naylonun birbirine sürtünüp fısıldamasına izin veriyorum, zar zor duyulan ama aramızdaki sessizlikte yankılanıyor gibi duran bir ses. 'Buraya öylece geri dönebileceğini mi sanıyorsun?' diyorum, sesim alçak ve küçümsemeyle sırılsıklam. O kekeliyor, gözleri çorapların baldırlarıma nasıl yapıştığına, loş ışıkta yakalayan o hafif parıltıya kilitlenmiş durumda. Geriye yaslanıyorum, bacaklarımı sadece bir parça açıyorum, ona kaybettiği şeyden bir göz atması için yeterli. Kumaş tenimin üzerinde gergin ve onun bakışını fiziksel bir dokunuş gibi hissedebiliyorum, sıcak ve muhtaç. Şimdi yalvarıyor, sözleri özürler ve vaatlerin karışık bir karmaşası, ama ben dinlemiyorum. Kontrolün tadını çıkarmakla meşgulüm, reddedişimin onu nasıl kıvrandırdığı, onun çaresizliğinin karnımda kıvrılan karanlık, sapkın bir heyecan olmasıyla. Sonunda ayağa kalkıyorum, siyah çoraplar hareket ettikçe geriliyor, onun sahip olamayacağı her şeyin görsel bir hatırlatıcısı. Ona doğru yürüyorum, her adım yavaş ve kasıtlı, naylon kaslarımın her hareketiyle fısıldıyor. Uzanıyor, eli titriyor, ama ben onu tokatlayıp itiyorum. 'Hayır,' tıslıyorum, kelime keskin ve nihai. 'Bana dokunamazsın. Artık bana öyle bile bakamazsın.' Yüzü düşüyor ve gözlerindeki yenilgiyi görebiliyorum, beni vahşi bir tatminle dolduran içi boş bir boşluk bu. Ona sırtımı dönüyorum, çorapların kalçama nasıl yapıştığına bakmasına izin veriyorum, kapıyı kapamadan önce son bir acımasız alay. Onun tık sesi bir cümlenin sonundaki nokta gibi ve ben yalnız kalıyorum, siyah naylon hala tenimde sıcak, kendi acımasız zaferimin bir ganimeti.