[277DCV-302] Kyoto doğumlu binici kız sadece yakışıklı adamlara bakıyor! Kıskançlık öfkeye dönüşüyor! Yüzünü hiç böyle görmemiştim! Sıkılmaktan hoşlanıyor musun? Kyoto'ya dön! Genelde bir adam var...

Kyoto doğumlu bu prenses on yıldır at sürmüştü ama bu gece başka bir şeyin üstünde gidiyor. Herkese tepeden bakmaya alışkındı, ama ben ona yukarıdan baktırdım—ve gördüğüm saf, kıskanç bir öfkeydi. Daha önce hiçbir erkek onu reddetmemişti ve ben reddedince o güzel yüzü vahşi bir şeye dönüştü. 'Sıkılmaktan hoşlanıyorsun, değil mi?' diye fısıldadım ve inkar etmedi. Saçından yakaladım, dizlerinin üstüne çöktürdüm ve yalvarttım. Kimonosu açıldı, güneş görmemiş, sadece eyer görmüş teni ortaya çıktı. Boğazını sıktım ta ki gözleri dönene kadar, sonra sadece inleyecek kadar nefes almasına izin verdim. 'Kyoto'ya dön,' diye hırladım ama başını salladı, kemerime saldırdı. Sert olmasını, kırılmayı istiyordu. Onu ters çevirdim, eteğini kaldırdım ve arkadan daldım. Tatamiye çığlık attı ama durmadım. Bileklerini yakaladım, sırtının altına sıkıştırdım ve onu atları, peşinden koştuğu yakışıklı oğlanları unutana kadar siktim. Şimdi sadece sikimin peşinde. Her itişte kıçı sallandı ve sertçe şaplak attım, solgun teninde kırmızı el izleri bıraktı. 'Şimdi benimsin, küçük Kyoto sürtüğü,' diye tısladım. Boğuk bir inlemeyle geldi, vücudu titrerken içini doldurdum. Çıkardığımda yıkılmış ve damlıyordu. Ama bitmemiştim. Onu çevirdim, bacaklarını açtım ve dölümün dışarı sızmasını izledim. 'Temizle,' diye emrettim ve itaat etti, kendi sularını yerden yaladı. İşte at süren prensesin gerçek yüzü—sonunda hak ettiğini alan çaresiz, döl aç bir fahişe.