[NHDTC-176] Nefessiz Kaldı, Dev Adamın Derin Öpücüğüyle Yanakları Kızardı ve İçine Boşaldı

Sahne, odadaki havayı çalan acımasız, ezici bir yoğunlukla açılır. Devasa, kule gibi bir figür, onun minyon bedeninin üzerinde yükselir; onun iri yapısı, onu karşısında imkansız derecede küçük ve kırılgan gösterir. Onu öpmez—yutar, ağzını derin, amansız bir öpüşle mühürler, dili dudaklarını aşarak ağzının her santimini sahiplenir. Yanakları derin, çaresiz bir kırmızıya bürünür, ciğerleri hava için yanarken çırpınır, ama o onu sıkıca tutar, yüzünü kendine bastırır, onun dünyasını sadece ağzının sıcağına ve baş döndürücü oksijen eksikliğine indirger. Gözlerinde panik ve uyarılma savaşını görebilirsin, bedeni onun tamamen hakimiyet kurmasıyla titrer, onu nefessiz ve tamamen onun merhametine bırakır. Öpüş derinleştikçe, direnci ham, ilkel bir ihtiyaca erir. Onu yatağa bastırarak sabitler, ağırlığı onu yatağa bastırır ve o bacaklarının arasına geçerken nefes bile alamaz. Havanın yokluğu her hissi yoğunlaştırır—cildinin ona sürtünmesinin sert sürtünmesi, onu tamamen dolduran amansız itişler. Zihni boşalır, onun varlığının saf gücüyle bunalmıştır ve titreyen bir enkaza dönüşür, inlemeleri onun ağzıyla bastırılır. Onu sahiplenici bir aciliyetle siker, her hareket onu kenara daha da yaklaştırır, bedeni içgüdüsel olarak tepki verir, nefes için savaşırken bile salınımı arzular. Son, ezici anlarda, o yumuşamaz. Hâlâ onu derinden öperek, geriye kalan azıcık havayı çalarak, son, acımasız bir itişle içine girer ve içine boşalır, onun etrafında kasılırken onu doldurur. Orgazmı bir şok dalgası gibi vurur, oksijensiz kalmış bedenini parçalar ve sertçe boşalır, görüşü bulanırken her son damlayı almak zorunda bırakılır. Sonunda öpüşü bırakır ve o, hırıltılı ve titreyerek çöker, yüzü hâlâ kızarmış, bedeni onun sahiplenmesiyle işaretlenmiştir. Bu, onu tamamen tüketmiş, ham, affetmeyen bir bitiştir, o nefessiz, hakimiyet kuran kucaklamanın sıcağında tasarlanmıştır.