Güzel Eşim Gizlice Bana Para Ödüyor [Madou]

Odanın havası bıçakla kesilecek kadar yoğun ve her şey onunla başlıyor, bu muhteşem karımla, gizliden gizliye aklımdan geçen her sapkın fantezinin faturasını ödeyen kadınla. Sadece güzel değil; saf bir baştan çıkarıcılık görüntüsü, tapınılmak için yalvaran kıvrımları ve günahdan başka hiçbir şey vaat etmeyen bakışları var. Gömleğinin düğmelerini yavaşça çözerken, loş ışıkta parlayan tenini açığa çıkarıyor ve bu an için nasıl para ödediğini düşünmeden edemiyorum—ham, dizginlenmemiş şehvetimiz için sahneyi kurmakta harcanan her kuruş. Parmakları vücudunun aşağısına doğru kayıyor, iç çamaşırının kenarında oynuyor ve ben sadece izleyerek bile sertleşmiş durumdayım, bunun hepsinin onun cömertliği, bu mutlak sefahate düşüşü finanse etmeye istekli oluşu yüzünden olduğunu bilerek. Her oyuncağı, her ipek parçasını sırf kontrolümü kaybetmemi görmek için satın aldığı hakkında pis bir şeyler fısıldıyor ve sadece sesinin tonu bile ihtiyaçla kıvranmama yetiyor. Dizlerinin üstüne çöküyor, ellerim kemerime alışkın bir rahatlıkla uzanıyor, bana daha önce de bunu yaptığını, beni parça parça sökmek için para ödediğini gösteriyor. Hava, onun parfümünün ve paylaştığımız çaresizliğin kokusuyla ağırlaşmışken beni ağzına alıyor, dilinin yavaş, kasıtlı hareketleri beni onun adını inletecek şekilde çalışıyor. Her hareketinde ödemelerinin ağırlığını hissedebiliyorum, bu saf, sert pislik anına nasıl yatırım yaptığını ve bu sadece beni daha da çıldırtıyor. Bana bakıyor, şehvetle bulanmış gözleriyle, sırf bunun için, beni tamamen merhametine almak için para biriktirdiğinden mırıldanıyor ve artık daha fazla tutamıyorum, ellerim saçlarına dolanırken daha derine itiyorum, onun açgözlü ağzının ritmine ve bu mutluluğun her saniyesini satın aldığı bilgisine kapılmış halde. Sonunda birlikte ter içinde ve nefes nefese yığıldığımızda, hâlâ kontrol onda, vücudu bana bastırılmış halde, daha fazlası için nasıl para ödemeye devam edeceğinin tüm yollarını fısıldıyor. Gözlerinde hiç utanç yok, sadece bu sefalet sahnesini, ipek çarşaflardan hâlâ yoğunluktan titrememe kadar finanse etmiş olmanın karanlık bir tatmini var. Elini göğsümden aşağı gezdiyor, bir dahaki sefere daha da fazla harcayacağına, daha da pis bir şey satın alacağına söz veriyor ve biliyorum ki bağımlıyım, her ödemeyi yeni bir sert zevk seviyesine dönüştüren bu güzel karıma bağımlıyım. Orada, sonrasının karmaşasında yatarken, bunu nasıl mümkün kıldığını düşünmekten alamıyorum kendimi, onun parası en derin, en karanlık arzularımızı besliyor, geriye sadece daha fazlası için ham, şiddetli bir ihtiyaç kalana kadar.