[MOON-056] Mozaik Kaldırma: Son Öpücük Treni - Boş İki Kişilik Arabada Güzel Bir Ablayla Sonsuz Öpücükler

Tren vagonu bomboş, sadece ikimiz varız. Rayların ritmik takırtısı tek ses, ablam Yuki'yi cama yaslamışım. Büyük memeleri bluzunun altında inip kalkıyor, dayanamayıp serbest bırakıyorum, meme uçları bakışlarım altında sertleşiyor. Boynunu öperken inliyor, nefesi kesiliyor. 'Yapmamalıyız,' diye mırıldanıyor ama vücudu ona ihanet ediyor, bana doğru kıvrılıyor. Elim eteğinin altına kayıyor, külotundan sızan sıcağı hissediyorum. Çoktan ıslanmış, inleyip omuzlarımı kavrıyorum. Kumaşı kenara itiyorum. Parmaklarım kaygan aralığını buluyor, nefesi kesiliyor, omuzlarıma tutunuyor. 'Lütfen,' diye yalvarıyor, gerçekten istediğini biliyorum. Sıraya giriyorum, sikimin ucu girişine dayanmış. Gözlerimin içine bakıyor, korku ve arzu karışımı, ve itiyorum, dibine kadar gömülüyorum. Çığlığını ağzımla yutuyorum, derinlemesine öpüyorum, dillerimiz birbirine dolanıyor. Tren sarsılıyor, daha sert itiyorum, her hareket vücudunda şok dalgaları yaratıyor. Bacakları belime dolanıyor, beni daha derine çekiyor. 'Dayanamıyorum...' diye soluyor ama durmuyorum, tekrar tekrar içine giriyorum, darlığı beni sağıyor. Doruğa ulaştığını hissediyorum, duvarları etrafımda kasılıyor ve içine boşalıyorum, dölümle dolduruyorum. Birbirimize kenetlenmiş, ağır ağır soluyoruz, tren hızla ilerlerken. Eli yanağımı okşuyor, yüzünde bir yaş süzülüyor. 'Bu yanlış,' diye fısıldıyor ama beni itmiyor. Tekrar öpüyorum, tuz ve günah tadıyla.