[MIDA-582] Onun Dokunuşu Çok Yoğun... Sesim Bile Çıkmıyor ve Islak Akıyorum, Doruğa Ulaştım, Sakura Kawaguchi

Sahne açılıyor, Sakura Kawaguchi üniforması içinde, masumiyetin tamamen paramparça olduğu bir tablo. İncecik bedeni titriyor, her kası gergin, o aptalın amansız parmaklaması onu sınırına getiriyor. Konuşmaya, inlemeye çalışıyor ama yoğunluk o kadar bunaltıcı ki ses bile çıkaramıyor—sadece boğuk soluklar, suları ince, parıltılı iplikler halinde bacaklarından akmaya başlarken. Saf bir çaresizlik solo performansı, güzel yüzü acı ve haz karışımıyla buruşmuş, o acımasız ritmin merhametine tamamen terk edilmiş. Ağzı sessiz bir çığlıkta açık, asla gelmeyen bir darbeye mükemmel, çünkü hisse o kadar kapılmış ki. Üniforma terle ıslanmış tenine yapışıyor, katlandığı pisliğe keskin bir tezat, o parmaklar daha derine işliyor, daha fazla o damlayan iplikleri çıkarıyor, ta ki hava onun uyarılma kokusuyla ağırlaşana kadar. Her titremeyi, her seğirmeyi görebilirsiniz, daha da ileri itilirken, incecik bedeni güç altında bükülüyor, suları artık özgürce akıyor, tenini ıslak, utanç verici bir cilayla boyuyor. Sonra vuruyor—şiddetli, titreyen bir doruk, kontrolsüzce fışkırtmasına neden oluyor, bir salınım seli her şeyi ıslatırken nihayet çiğ, kırık bir çığlıkla boşalıyor. Sakura Kawaguchi tamamen mahvolmuş, yığılıp titriyor, üniforması dağınık, bedeni ter ve kendi sıvılarıyla parıldıyor, yoğun solo çalışmasının kanıtı sabit akışlarla damlıyor. Nefessiz ve kullanılmış kalmış, güzel bir kız titreyen bir karmaşaya indirgenmiş, o aşırı yoğun parmaklamanın sonrası damlayan, tatmin olmuş formunun her yerine yazılmış.