[KSBJ-429] Kocamın yedinci gün anmasında, üvey oğlum ve arkadaşı gece ziyafeti verdi, portrenin önünde düşük yaptım

Tütsü hala havada ağır bir şekilde asılı duruyor, ter ve günah kokusuyla karışmış. Kocamın portresi sunaktan izliyor, boyalı gözleri her ahlaksız hareketi takip ediyor. Üvey oğlumun elleri kalçalarımda sert, yas elbisemi belime kadar yukarı çekiyor. 'Çok yalnızdın, değil mi üvey anne?' diye fısıldıyor, nefesi boynumda sıcak. Arkadaşının ağzı amımda, dili derinlere dalıyor, orada birbirine karışan kederi ve azgınlığı tadıyor. Yas tutmam gerekiyor ama yarakları sert ve hazır, bedenim kalbim acısa bile zevki hatırlıyor. Portrenin bakışı sessiz bir suçlama, ama bu sadece beni daha da ıslatıyor. Beni tatamilerin üzerinde sırayla kullanıyorlar, bedenim onların şehveti için bir kap. Üvey oğlum arkamdan içime vururken arkadaşı yarağını boğazıma sokuyor. Öğürüyor ve salyalarım akıyor, yüzümden yaşlar süzülüyor - kederden mi coşkudan mı, anlayamıyorum. Portrenin boyalı gülümsemesi benimle alay ediyor gibi. 'Kocan mutlu olmanı isterdi,' diyorlar ve ben onaylayarak inliyorum, beni döndürüp ayırmalarına izin veriyorum. Dölleri benim sıvılarıma karışıyor, anıt çiçeklerinin düştüğü yerde yere damlıyor. İçimde bir şeyin yırtıldığını hissediyorum, çığlık atmama sebep olan keskin bir kramp. Altımda kan birikiyor, beyaz kumaşın üzerinde koyu bir leke yayılıyor. Kramp şiddetleniyor ve ne olduğunu anlıyorum - taşıdığımı bilmediğim hayat bedenimi terk ediyor. Üvey oğlumun gözleri dehşetle büyüyor, yarağı hala benim sıvılarımla kaygan. 'Sikim, kanıyor!' diye bağırıyor arkadaşı. Ama portreden, kocamın huzurlu yüzünden bakmayı bırakamıyorum. Biliyor muydu? Öteki taraftan beni lanetledi mi? Düşük başladığında, sapkın bir rahatlama hissediyorum - şimdi gerçekten boşum, sadece günahla doldurulmaya hazır.