Masum Kız, Kötü Üvey Baba Tarafından Aldatılıp İşten Atıldı

Sahne, henüz başlayacak ahlaksızlıktan habersiz, kafası karışık ve yeni uyanan bir arzuyla gözleri büyümüş saf bir genç kızla açılıyor. Üvey babası, çekici gülümsemesiyle yırtıcı bir avcı gibi yalanlar örüyor, onu bunun sadece masum bir eğlence olduğuna ikna ediyor. O kadar saf, o kadar kolay kandırılabilir ki, her pürüzsüz söze kanıyor ve onun titreyen ellerini büyüyen şişkinliğine götürmesine izin veriyor. Havadaki gerilim yoğunlaşıyor, onun masumiyeti onun hesaplı hareketleriyle keskin bir tezat oluşturuyor, ve neredeyse kalbinin atışını duyabiliyorsunuz, anlamadığı bir merakla yanıp tutuşarak yavaş yavaş tuzağına çekilirken. Onu aşağı itiyor, itirazları inlemelere dönüşürken kontrolü ele alıyor, onun cehaletini acımasız bir kesinlikle sömürüyor. Her dokunuş bir yozlaşma dersi, elleri yumuşak teninde gezinirken ona okulda öğrenmediği şeyleri öğretiyor. Aniden, şok edici bir uyarılmayla yanıp tutuşuyor, zihnine ihanet eden bedeniyle, ona bunun her zaman istediği şey olduğuna inandıran pis vaatler fısıldarken. Aldatma tamamlanıyor, direnci onun baskınlığının ağırlığı altında çöküyor, ve inleyerek kalıyor, onun amansız şehvetine kukla olmuş, dünyası haz ve utanç pusunda altüst olmuş. Doruk noktası yaklaştıkça, artık başlangıçtaki cahil kız değil—kıvranan, çaresiz bir perişanlık, daha fazlası için yalvarıyor, üvey babasının aldatmacası artık onun en derin arzusu haline gelmiş. Onun içine acımasız bir güçle boşalıyor, onu tamamen sahipleniyor, etlerinin birbirine çarpma sesi odada yankılanıyor. Sonrasında, bitkin bir şekilde yatıyor, değişmiş bir kadın, masumiyeti parçalanmış ama karanlık, aç bir ihtiyaçla yer değiştirmiş, bu ahlaksız karşılaşmayla sonsuza kadar işaretlenmiş. Tüm bu çılgınlığın izleri kalıyor, ruhuna kazınmış ahlaksız bir anı, sizi nefessiz bırakıyor ve bir sonraki sapkın sahneyi arzulatıyor.