[FLAV-421] Sinir Bozucu Ahlaksız Tavşan Kız Acımasız Bir Mazoşist

Mizuki Mei şu fileli çorapların içinde tam bir bela. Parmak uçlarında caka satıyor, kıçı lanet olası bir davetiye gibi zıplıyor, ama sen ısırır ısırmaz oyunu tersine çeviriyor. Bu tavşan sürtük manyak gibi taşak geçmeyi seviyor, kalın kalçalarını birbirine sürtüyor ta ki naylon fısıldayana kadar, sonra sen bir avuç dolusu yakalayınca bakire gibi nefes nefese kalıyor. Memeleri neredeyse şu kıyafetinden fırlayacak ve bunu biliyor - sırtını büküyor, onları suratına doğru itiyor, sonra 'Hayır, hayır!' diye ciyaklıyor sanki bu bir oyunmuş gibi. Ama değil. Onu incitmeni istiyor. Sertçe. Her kıçını sıkışında ya da kulaklarını çekişinde sızlanıyor ve daha çok yalvarıyor, bacaklarını sonuna kadar açıyor böylece külotlu çorabında oluşan ıslak lekeyi görebilesin diye. Yırtıcı mazoşist tam doğru - seni o masum tavşan numarasıyla tuzağa düşürüyor, sonra mahvetmeni talep ediyor. Sansürlü mozaik amının olması gereken yeri bulanıklaştırıyor, ama altında olduğunu bildiğini bilmekten hoşlanıyor. Külotlu çorapları kıvrımlarının üzerine gergin gerilmiş ve kumaşın içinden kendine dokunup duruyor, 'Çok kötüyüm' diye inlerken parmakları klitorisine basıyor. Kıçına şaplak attığında havlıyor ama eline doğru geri itiyor, bir tane daha için yalvarıyor. Bütün oda onun sürtük parfümü ve teri gibi kokuyor. O bir enkaz - saçları darmadağın, makyajı bulaşmış, ama hâlâ sana sahipmiş gibi sırıtıyor. Çünkü öyle. O yırtıcı, sen sadece onun oyuncağısın. Sonunda, dört ayak üzerinde, kıçı havada, yüzü yerde, külotlu çorabı kasığından yırtılmış. 'Lütfen, kır beni' diye ağlıyor bir dua gibi ve onun yarın yine geleceğini biliyorsun, aynı tavşan kostümü, aynı oyun. Bu kaltak acıya bağımlı ve sen onu yerde kırık bırakana kadar asla durmayacak. Sansürlü olsun ya da olmasın, Mizuki Mei saf pislik ve her saniyesine bayılıyor.