[FC2-PPV-4863694] Tanıdığım Cesur Sarışın Gitti, Şimdi Utangaç Siyah Saçlı Güzellik Çıplak Buluşmamızda Aklımı Başımdan Alıyor

Gözlerime inanamadım içeri girdiğinde. O kaba sarışın kız, o her zaman o küstah sırıtışıyla tüm düğmelerime basmayı bilen, defalarca oynadığım kız gitmişti. Yerinde, neredeyse utangaç görünen bir yüzü çerçeveleyen, düz ve kara saçlı bu saf siyah saçlı kız duruyordu. Mütevazı davranıyordu, gözleri aşağıda, o her zamanki küstah sırıtış yerine dudaklarında oynayan yumuşak bir gülümsemeyle. Yeniden doğmuş gibiydi ve bu tezatlık lanet olası başımı döndürüyordu. Kalbim sadece onu görmekle çarpmaya başlamıştı bile, bu beklenmedik dönüşüm aklımı alıyordu. Bu buluşmanın başka türlü olacağını biliyordum ve o yaklaştıkça, o mütevazı oyun sadece hepsini yırtıp atıp altında gerçekte ne olduğunu görmemi istetiyordu. Buluşmamız yavaş başladı, nazik dokunuşlar ve fısıldanan sözlerle, ama çıplak seksin devralması uzun sürmedi. Dudaklarımız buluştuğu an, tüm o mütevazılık eriyip gitti, çok iyi hatırladığım bir açlıkla yer değiştirdi. Birbirimizin üzerindeydik, giysiler uçuşuyor, aramızda hiçbir şey olmadan deri deriye sürtünüyordu. Onun her santimini hissedebiliyordum, vücudunun sıcaklığı beni deli ediyordu, ona sert ve derin girdiğimde. Her itişle aklım çökmek üzereydi, tüm bunların yoğunluğu düşüncelerimi saf duyuma bulanıklaştırıyordu. O kulağıma inliyordu, siyah saçları yumruklarımda dolaşmıştı ve kontrolümü kaybettiğimi biliyordum, tamamen bu çıplak, süzülmemiş tutkuya teslim oluyordum, ki bu hep bizim şeyimiz olmuştu. Birlikte hareket ederken, oda vücutlarımızın şapırtı sesleriyle doldu, onun çığlıkları benim homurtularıma karıştı. En ilkel haliyle çıplak sekti, geri durmak yok, sadece ihtiyaç tarafından tüketilen iki insan. Kendimi kenarda hissedebiliyordum, aklım çoktan gitmişti, onu tekrar tekrar sahiplenmek için umutsuz bir dürtüyle yer değiştirmişti. Bana yapışıyordu, tırnakları sırtıma batıyordu ve o anda, sarışın unutulmuştu—bu siyah saçlı güzellik tek önemli olan şeydi. Sonunda bittiğinde, ikimiz de bitkindik, darmadağın bir yığında ağır nefes alıyorduk. Ama o zaman bile, bunun bitmediğini biliyordum; o mütevazı oyun sadece başlangıçtı ve ben şimdiden az önce paylaştığımız bu çıplak, pervasız vahşiliğin daha fazlasını arzuluyordum.