Siyah İpek Güzelliği, İpek Adamın Cazibesine Yenik Düştü

Siyah ipek, ikinci bir deri gibi vücuduna yapışmıştı, loş ışıklar altında parıldarken yatakta kıvranıyordu. Her santimi o günahkâr kumaşa sarılıydı, bacakları cilveli bir şekilde çaprazlanmış, ipeğin bittiği yerde soluk bir uyluk parçasını gösteriyordu. Kontrolün kendinde olduğunu sanıyordu, çorabının kenarıyla oynarken dudaklarını yalıyordu. Ama içeri adım attığında, o ipek adam, gözleri açlıkla kararmış, av olduğunu anladı. Önce ona dokunmadı—sadece durdu, bakışlarının vücudunda gezmesine izin verdi, onu titretti. Sonra parmakları ipeği izledi, yavaş ve kasıtlı, altındaki sıcağı hissederek. İnledi, eline doğru kıvrılarak, kelimeler olmadan yalvararak. Kumaşı dikiş yerinden yırttı, keskin bir sesle nefesini kesti ve siki ıslaklığına sürtündü, ipek hâlâ kalçalarına yapışmıştı. Artık onundu, siyah bir güzellik, her itişe teslim oluyor, inlemeleri ağzı tarafından boğuluyordu onu alırken, ipek etraflarında karanlık bir vaat gibi birikiyordu.