Uzun Bacaklı Prenses Bacaklarını Göstermeyi Seviyor

Bacakları sonsuz gibi, incecik siyah çoraplar her adımda ışığı yakalıyor. İzlediğini biliyor ve bundan zevk alıyor. 'Düşürdüğü' kalemi almak için eğilişi, elbisesinin yırtmacından uyluğunun kıvrımını gösterişi—hepsi senin için. Sesin alçak bir mırıltı: 'Hoşuna giden bir şey mi gördün?' Kumaşı yukarı çekip sadece bir parça danteli göstererek dalga geçişinden gözlerini alamıyorsun. O bir ifşa tanrıçası ve sen onun sadık hayranısın. Kanepede uzanmış, bir bacağını diğerinin üstüne atmış, ayakkabısının topuğu tehlikeli bir şekilde sallanıyor. 'Yaklaş,' diye fısıldıyor ve itaat ediyorsun. Eli yavaşça kendi bacağında yukarı kayıyor, sanki her santimi senin zevkin için haritalıyormuş gibi. Elbise yukarı çıkıyor ve jartiyer kuşağını, cennete giden kayışı görüyorsun. Hafifçe gülüyor, bu ses omurganı titretiyor. 'Dokunmak istiyorsun, değil mi?' Ama bir an için reddediyor, seni acı içinde bırakıyor. Sonunda kalkıp sırtını dönüyor ve omzunun üstünden sinsi bir sırıtışla bakıyor. Elbisesinin fermuarı aşağı iniyor, santim santim, sırtının pürüzsüz genişliğini ortaya çıkarıyor. Kumaşın düşmesine izin veriyor, o imkansız yüksek topuklarla kalçasının kıvrımını gösterecek kadar. 'Ne istiyorsan al,' diye soluyor ve kayboluyorsun. Kokusu duyularını dolduruyor, ona yaslanırken ince kumaşın altındaki teninin sıcağını hissediyorsun. Geriye yaylanıyor, inleyerek, 'Evet, ne kadar istediğini göster bana.' Ve yapıyorsun, her pis, umutsuz şekilde.