[NHDTC-211] Masum Bakirenin Utancı 2: Kibirli Güzeli Bir Arkadaşın Zayıflığıyla Tuzağa Düşürme ve Doğurganlık Döneminde İçine Boşalma

O kendini dokunulmaz sanıyordu, o kibirli sürtük, dimdik duruşu ve sırıtışıyla. Kampüste yürüyüşünü izledim, dar eteği o ince belini sararken, onu kırmam gerektiğini biliyordum. Arkadaşı kolay bir kaldıraçtı—bir borç, bir sır, kullanabileceğim bir zayıflık. Tuzak kurulmuştu; içeri daldı, sadece bir ders çalışma seansı olduğunu sanarak. Ama başka planlarım vardı. Doğurgan dönemini bekledim, bir avcı gibi takip ettim ve şimdi o loş odada benimle yalnızdı. 'Bunun için fazla iyi olduğunu mu sanıyorsun?' diye tısladım, onu futona iterek. Direnmeye çalıştı ama vücudu ona ihanet etti—o ince bacaklar titriyordu ben onları açarken. Amı dardı, el değmemiş, hayal ettiğim gibi. Gözyaşları ve yalvarışları umurumda değildi. Sikimi içine soktum, bakire duvarlarının beni sıktığını hissederek. 'Kendini beğenmiş bir orospu olmanın cezası bu,' diye hırladım, derinlere vurarak. Çığlık attı ama ağzını kapattım, taşaklarım kıçına şaplak atarken doğurgan amını dövüyordum. Vücudu sarsıldı, o noktaya vurduğumda ve fışkırdı—bir utanç seli çarşafları ıslattı. 'Kendine bak, döl ve aşağılanma karmaşası,' diye fısıldadım, kendi boşalma anımı hissederek. Yeterince çektim ki sikimin onun sularıyla parladığını göreyim, sonra tekrar daldım, tohumunu derinlerine boşaltarak. Hıçkırarak ağladı, doğurgan rahmine yükümü boşalttığımı bilerek. İçinde kaldım, sıcaklığını hissederek, yenilgisini tadarak. Asla eskisi gibi olmayacaktı—kırık, hamile ve benim.