[PRED-857] Tecavüzcümle Aynı Çatı Altında: On Yıl Sonra Canavar Öğretmen Üvey Babam Oluyor

Onun nefesini hâlâ ensemde hissediyorum, on yıl önce depo odasında beni yere yatırdığı zamanki o iğrenç sıcak nefes. Şimdi annemin yemek masasında oturuyor, kurt gibi sırıtarak, kendisine üvey babam diyor. Her gece evde dolaştığını duyuyorum ve yine benim için geldiğini biliyorum. Dün gece mutfakta köşeye sıkıştırdı beni, eli bacağımda kayarken annem duştaydı. Çığlık atmak istedim ama vücudum eski korkuyu hatırladı—ve daha kötüsü, içime zorla soktuğu o sapık zevki. 'Hâlâ benim küçük sürtüğümsün, değil mi?' diye fısıldadı ve hayır diyemedim. Beni o fayans zeminde dizlerimin üstüne itti ve sikini ağzıma aldım, tıpkı eğitildiğim gibi. Kalın ve tuzlu, tıpkı eskisi gibi ve dudaklarımın ona nasıl kolayca aralandığından nefret ediyorum. Saçımı yakaladı ve yüzüme sikişti, hayvan gibi homurdanarak, döllerini yuttuğum için iyi bir kız olduğumu söyledi. Yuttum. Her zaman yaparım. Annem kaynaştığımızı sanıyor. Ona, onun içinde olduğundan daha fazla kez onun içinde olduğumu bilmiyor. Bu sabah yastığımda bir not buldum: 'Bu gece, benim odam. Beni bekletme.' Ve gideceğim. Çünkü derinlerde hâlâ o korkmuş kızım ve o hâlâ bana sahip olan canavar. Amcığım bunu düşünürken şimdiden ıslandı. Beni yine kullanacak ve izin vereceğim. Annem yan odada uyurken beni tohumuyla doldurmasına izin vereceğim. Onun kirli küçük sırrıyım, kişisel fahişesiyim ve bunu durdurmak için yapabileceğim hiçbir şey yok. Artık istemiyorum bile.