[GNS-152] Değerli Eşyaları Düşük Fiyata Alıp Vücutla Ödeme Yaptıran Sahtekar Tüccar 19 Kadını Aşağıladı

O pis tefeci beni buna ikna ettiğine inanamıyorum. Büyükannemin kolyesinin bok etmez dedi, ama bacaklarımı açarsam hesabı düşüreceğini söyledi. Şimdi onun pis arka odasında dizlerimin üzerindeyim, kalın yarrağı amcığıma vururken bana değersiz bir orospu diyor. Bir yığın çalıntı DVD'nin üzerine eğilmiş durumdayım, yüzüm pis halıya gömülü. Her sokmada nefesim kesiliyor ve o sadece gülüyor, kıçıma kırmızı iz kalacak kadar sert şaplak atıyor. 'Sevdin mi sen bunu, seni ucuz sürtük?' diye hırlıyor. 'Borçlarını ödeyemediğinde olan bu.' Vücudumun tepki vermesinden, amcığımın onu sıkmasından, dölünün şu an bile kalçalarımdan süzüldüğünü hissetmekten nefret ediyorum. Bunu on dokuzumuza yaptığını övünerek söylüyor ve hepimizin daha fazlası için emekleye emekleye geri geldiğimizi anlatıyor. Aşağılanma, onun sikin gerilmesinden daha çok yakıyor ama hayır demek için çok meteliksizim. Gelecek hafta sıra kardeşimde. Onun fotoğrafını cüzdanımda gördü ve dudaklarını yaladı. 'Onu getir,' dedi, 've borcunun yarısını sileyim.' Bunun ne demek olduğunu biliyorum. O genç, daha yeni yaşa basmış, koca memeleri ve utangaç bir gülümsemesi var. Adam onu anında sırtüstü yatıracak, onu pis tohumuyla dolduracak, o ağlarken. Ben de izliyor olacağım, belki elini tutup 'çabuk geçer' diye yalanlar fısıldayacağım. Piç geçen sefer bizi filme bile aldı, pompalarken yüzüm utançla çarpılmış haldeydi. 'Kanıt,' diye adlandırdı, 'kaçmaya kalkarsan diye.' Şimdi kapana kısıldım, onun sümüksü iplerinin ucunda bir kukla, vücudum ailemin hayatta kalması için bir para birimi. En kötü kısmı? Benim bir parçam onun sert ellerini, pis sözlerini, bana bir et parçası gibi kullanışını arzuluyor. Aşağılanmaya bağımlıyım ve bunu biliyor. Bu domuzun bir sistemi var. Çaresiz kadınları avlıyor, kıymetli eşyalarına karşılık nakit teklif ediyor, sonra 'sahte' olduklarını 'keşfediyor'. Bir sonraki şeyde, dizlerimizin üzerindeyiz, 'borçlarımızı' ağızlarımız ve amlarımızla ödüyoruz. Dövüşmeye çalışan kızlar gördüm, ama o sadece telefonunu çıkarıyor, videoları gösteriyor, ailelerine göndermekle tehdit ediyor. Bacaklarımızı açıp alıyoruz, defalarca içimize boşaltmasına izin veriyoruz ta ki boş ve ağrılı hale gelene kadar. Bizi sığır gibi damızlıklıyor, her hafta yeni birini, kırık fahişelerden oluşan küçük haremini inşa ediyor. Ve bu gece, benimle işini bitirdikten sonra, sıradakini arayacak. Şu an onu duyabiliyorum, bekleme odasında ağlıyor, ne geleceğini tam olarak bilerek. Şimdi bu bizim hayatımız - onun dölü tek ödememiz, onun kahkahası tek müziğimiz.