[MDVHJ-041] Mozaik Kaldırma: Annemi Affet, Kızının Kocasının Devasa Aleti Onu Defalarca Boşaltıyor... Kobayashi Marika

Mozaik siliniyor ve onun utancının her detayını görebiliyorum. O olgun evli kadın Marika Kobayashi dizlerinin üzerinde, kocasının koca yarağı dudaklarının arasında kayıyor. Af dilemesi gerekiyor ama bunun yerine o kalınlıkta öğürüyor, salyaları çenesinden süzülüyor. Büyük memeleri ağır ve sarkık, kafasını daha hızlı salladıkça sallanıyor, gözleri sulanıyor ama o canavar yaraktan asla bakışını ayırmıyor. Adam onu saçından yakalıyor, daha derine zorluyor ve onun etrafında inliyor—bu tam bir teslimiyetin sesi. Bu özürle ilgili değil; bu onun kontrolünü kaybetmesiyle ilgili. Adam çekiliyor ve o nefes alıyor, ıslak ağzı açık. Adam yarağıyla yanağına şaplak atıyor ve o sızlanıyor, daha fazlası için yalvarıyor. Onu dört ayak üzerine pozisyonlandırıyor, yuvarlak götü havada, ve arkadan amcığına kayıyor. O sırılsıklam, evli amcığı adama çöküyor adam ona vurdukça. 'Lütfen, lütfen,' diye ağlıyor ama durmasını istemiyor. Koca memeleri altında sallanıyor ve ona karşı geri itiyor, her sokmayı karşılıyor. Şimdiden boşalıyor, vücudu titriyor, ama adam devam ediyor, daha sert, daha hızlı. Adam onu sırtüstü çeviriyor, bacaklarını sonuna kadar açıyor ve tekrar içine dalıyor. O bir enkaz—saçları dağınık, makyajı mahvolmuş, gözleri camlaşmış. Adam onu bir öfkeyle beceriyor, inlemeleri çığlıklara dönüşüyor. Bacaklarını adama dolayıyor, onu daha derine çekiyor ve adam onu dölüyle dolduruyor. O orada yatıyor, seğiriyor, amcığı taşıyor. Gerçek af bu: onun tam, aşağılayıcı teslimiyeti o koca yarağa, defalarca, ta ki düşünemez olana kadar, sadece hissedene kadar.