[KSBJ-426] Aile İçi Yasak: Üvey Babanın Gizli Arzuları ve Bir Eşin Sır Dolu Hayatı

Odanın içindeki gerilim boğacak kadar yoğun, suçluluk ve çıplak, dizginlenemez şehvetin boğucu bir karışımı. Yamase Miki, yaşanmış bir hayatın ve kirletilmeyi bekleyen bir bedenin çığlıklarını atan o ağır, olgun kıvrımlarıyla, kendi yarattığı bir kabusun içinde sıkışıp kalmış. Üvey babasının gözleri yırtıcı bir açlıkla yanıyor, ailevi ihanet ve saf, hayvani bir ihtiyacın iğrenç bir karışımı. Bir eş ya da anne görmüyor; bir çıkış, en karanlık arzuları için bir kap görüyor ve onu öyle acımasız bir güçle alıyor ki Miki nefes nefese kalıyor, iri göğüsleri çaresizce sallanırken o defalarca içine giriyor. Gerçekleşmeyi bekleyen bir içine boşalma, ruhunu da bedenini de lekeleyen pis bir ihlal ve Miki çığlık bile atamıyor, çünkü sesi koridorda uyuyan, kuşkularıyla onların çarpık dünyasını sonsuza dek parçalayabilecek çocuğa ihanet edebilir. Ama ahlaksızlık orada bitmiyor. Soğuk, yalnız sonrasında, üvey baba sıvışıp gittiğinde, Miki paramparça olmuş onurunun parçalarını toplamak için kalıyor. Banyoya kayıyor, elleri titreyerek tenindeki çürükleri, aşağılanmasının haritasını takip ediyor. Tek başına iş başlıyor, umutsuz, utanç verici bir ritüel: her itişi, her homurtuyu, o çifte tecavüzün her iğrenç anını yeniden yaşayarak kendini parmaklıyor. Parmakları çılgınca çalışıyor, derinlere itiyor, ihlali taklit ediyor, ta ki olgun bedeni zevk ve kendinden nefretin eşit parçalarından oluşan bir dorukla kiremitlerde kıvranana kadar. Zihninde canlanan bir içine boşalma fantezisi, hayal ettiği yapışkan sıcaklık, eskiden evli bir kadınken şimdi bir canavarın şehveti için bir sikiş oyuncağına indirgenmiş olmanın çarpık bir hatırlatıcısı. Ve tüm bunlar boyunca, çocuğun kuşkuları bir hayalet gibi, gölgelerde gelişen dramın sessiz bir tanığı gibi sürükleniyor. Miki kendini toparlamaya, bir gülümseme yapıştırıp sadık eş rolünü oynamaya çalışıyor ama iri göğüsleri hâlâ sert muameleden ağrıyor, amcığı hâlâ almak zorunda kaldığı acımasız içine boşalmadan zonkluyor. Çocuğun her bakışı bir suçlama, aklı sağlığının tabutuna çakılan bir çivi gibi geliyor. O, ensest korkunun ağına yakalanmış olgun bir kadın, üvey babanın şehveti her şeyi yutan bir ateş ve bedeni sadece alevler için yakıt. Sonunda, kaçış yok, sadece tecavüz ve tek başına işin sonsuz döngüsü, onu boş, kullanılmış ve paylaştıkları pislikle sonsuza dek işaretlenmiş bırakan ahlaksız bir dans.