[SNOS-177] Birinci Sınıftaki Zengin Yaşlı Adam, Çekici Kabin Görevlisiyle Karşılaşıyor! Titiz İsteği Mükemmel Şekilde Karşılanıyor

Birinci sınıfın bayat havası, koridorda yürüdüğü anda elektrikleniyor. Kabin görevlisi Miru, üniformasının içinde cilalı bir mükemmellik; naylon çoraplarının her adımda çıkardığı hışırtı, ayrıcalıklı birkaç yolcuyu kontrol ederken duyuluyor. Ama gümüş saçlı bir beyefendi, sadece bakmayan, talep eden bakışlarıyla onu yakalıyor ve tutuyor. İçecek ya da battaniye istemiyor; sadece onun verebileceği bir şeyi istiyor, parmaklarının kol dayama yerine sabırsızca vuruşu her şeyi anlatıyor. Bu hizmetle ilgili değil; boyun eğmekle ilgili. 'Emniyet kemerini ayarlamak' için eğildiğinde, nefesi kulağının yakınında sıcacık, o kadar müstehcen bir emir mırıldanıyor ki dizleri neredeyse boşalıyor. Özel mutfağın perdesi kapanıyor ve gerçek uçuş başlıyor. O daracık alanda, hava ağır ve şehvete dönüşüyor. Miru bir an bile düşünmeden diz çöküyor, profesyonel tavrı paramparça olurken elleri kemerini çılgınca bir ihtiyaçla çözüyor. Seçici, titiz, nasıl istediğini homurdanarak söylüyor—sert, hızlı, merhametsiz—ve o itaat ediyor, onu boğazının derinliklerine alıyor, gözlerine yaş dolana kadar. Naylon çoraplar hareket ederken yırtılıyor, sesi onun iniltileri altında kayboluyor. Pis, ham ve amansız; ona tapınmaya varan bir çaresizlikle hizmet ediyor, ağzı onun zevkinin ıslak, sıradan bir aracı. Her öğürme, her boğuk nefes onu daha da yaklaştırıyor, diline karşı zonkladığını hissediyor, gelecek patlamanın bir vaadi. Pes etmiyor, başını aşağı itiyor, yıldızları görene kadar, ve işte o zaman oluyor—doruk noktasına ulaştığında gürültülü bir kükreme, şiddetli atışlarla ağzına boşalıyor. Ama onunla işi bitmedi. Onu çevirip, harap olmuş üniformayı kenara çekiyor ve arkadan alıyor, mutfağın duvarlarını sarsacak kadar sertçe içine giriyor. Miru çığlık atıyor, vücudu her yeri ıslatan bir fışkırma çılgınlığıyla kasılıyor, onun şehveti tarafından tamamen sahiplenilmiş bir boyun eğmiş enkaz. Kendi kör edici doruk noktasına çarparken, onun altında kıvranıp ağlayarak, o son boşalmasını homurdanıyor, onu titreyen, kullanılmış bir pislik olarak yerde bırakıyor. Mükemmel şekilde halledilmiş, tıpkı istediği gibi.