[SAN-099] Adı Bilinmeyen Arzu: Yalnız Bir Ev Hanımının Yabancı Bir Erkeğe Duyduğu Gizli Özlem

Odanın gerilimi bıçakla kesilecek kadar yoğun, Rina Takase, trafiği durduracak kıvrımlara sahip o uzun saçlı güzellik, huzursuzca volta atıyor. Kocası yine bir iş seyahatinde, onu evlerinin fazla sessizliğinde yalnız bırakmış, ve bu sessizlik onu görmezden gelemediği bir açlıkla çıldırtıyor. Ellerini kendi vücudunda gezdiriyor, ipek sabahlığının altında dolgun göğüslerinin ağırlığını hissediyor, ve aklında dün kafede tanıştığı yabancıdan başka bir şey yok—adını sormaya bile tenezzül etmediği bir adam. Gözleri onun üzerinde kalmıştı, karanlık ve bilen, ve şimdi o bakışın anısı onu ihtiyaçla titretiyor. Evli bir kadın, sadık olması gerekiyor, ama onun sert ellerinin teninde, ona ait olmayanı sahiplenmesi düşüncesi omurgasından bir ürperti gönderiyor. Bu sıradan bir kaçamak değil; yılların ihmalinden doğan ham, çaresiz bir ilişki, ve o her şeyi bir gece için saf, katıksız günah için fırlatıp atmaya hazır. Sonunda kapısında belirdiğinde, habersiz ve sırıtarak, tereddüt etmiyor—onu içeri çekiyor, onu duvara doğru geri iterken parmakları gömleğiyle uğraşıyor. Ağzı onunkine çarpıyor, hep diş ve dil, ve o öpüşmeye inliyor, iri memeleri ikisi arasında sıkışmış. Konuşmuyor, izin istemiyor; sadece alıyor, elleri onun her santiminde geziyor, kalçasını sıkıyor, ince kumaştan meme uçlarını çimdikliyor, ta ki daha fazlası için yalvarana kadar. Düzgün bir ev hanımı olması gerekiyor, ama şu an, o sadece şehvet düşkünü bir sürtük, sabahlığı yırtılıp çıplak bedeni onun aç gözlerine maruz kalırken sırtını kamburlaştırıyor. Tüm bu dram—yakalanma riski, ihanet—sadece onun uyarılmasını körüklüyor, her kalça darbesiyle onu daha ıslak yapıyor. Pantolonundan sert ve talepkar sikini hissedebiliyor, ve ona sürtünüyor, yasak olanın heyecanında kaybolmuş. Onu kaldırıyor, bacakları beline dolanıyor, ve onu yatak odasına taşıyor, orada onu yatağa bir oyuncakmış gibi fırlatıyor. Hayatının azalan mozaiği—mutlu evlilik, sadık eş kişiliği—o ona tek bir acımasız darbeyle girdiğinde paramparça oluyor, onu o kadar derinden dolduruyor ki çığlık atıyor. Siyah saçları yastıklar üzerinde dağılıyor, o ona vururken bir dolaşık yumağı, her darbe onun tanımadığı bir adam tarafından alındığının, yok olan kocasını ikinci bir düşünce olmadan boynuzlayan bir adamın hatırlatıcısı. Sırtını tırmalıyor, onu teşvik ediyor, iri memeleri her hareketle sallanıyor, ve yarını veya sonuçları umursamıyor. Önemli olan tek şey bu an, bu ham, sert bağlantı, o onu daha önce hiç becerilmemiş gibi becerirken, onu inleyen, yalvaran bir karmaşaya indirgiyor, ta ki ikisi de bitkin ve terli, yeminlerinin enkazında çökene kadar.