[406FNS-181] Birlikte Geçirdiğimiz Son Gün: Eski Sevgilimle Son Bir Kez Yakınlaşmamız Beklenmedik Uyumu ve Barışma Umudunu Açığa Çıkardı... Ama...

O boş dairedeki gerginlik her şey değişmeden önceki son günümüzde iyice yoğunlaşmıştı. Rin Yoda orada duruyordu, o daracık tişörtün içinde zorlukla sığan büyük göğüsleri, birlikte geçirdiğimiz o dolanıp durduğumuz gecelerin bir hatırlatıcısı gibiydi. Eski sevgilimdi ama o anda beni gerçekten tanıyan tek insan oymuş gibi geliyordu. Kendimi tutamayıp onu yakıma çektim, vücutlarımız bu son sefer için yaratılmışçasına birbirine uyuyordu. Abla havası, kulağıma fısıldadığı o pis şeylerle eriyip gitti, elleri tenimde gezinirken biliyordum ki ham ve unutulmaz bir şeyin eşiğindeydik. Amatör hissiyatı her şeyi daha da ateşli kılıyordu—kameralar yoktu, senaryolar yoktu, sadece biz ve sonsuza dek veda etmeden önceki o çaresiz bağlanma ihtiyacı vardı. Sonunda yerdeydik, kıyafetler her yere saçılmıştı ve o beni çıldırtacak şekilde kontrolü ele aldı. Rin'in üzerimdeki solo performansı yoğundu, ağzı ve elleri mükemmel bir uyumla çalışıyor, beni kenara getirene kadar kışkırtıyordu. Bana nasıl dokunacağını tam olarak biliyordu, hareket ettikçe büyük göğüsleri göğsüme sürtünüyordu ve ben de karşılığını veriyor, her dokunuşumla onu inlettiriyordum. Zamanla mükemmelleştirdiğimiz bir çift dansıydı bu ve şimdi tüm kavgalarımızı, yanlış anlaşılmalarımızı telafi ediyormuşuz gibiydi. Doruk noktası, o ilk orgazmı yaşayıp vücudu titremeye başladığında sertçe vurdu ve ben de hemen ardından geldim, onunla yeniden birlikte olmanın saf zevkine kendimi kaptırdım. Kısa bir süreliğine dışarıdaki dünyayı unuttuk, son sevişmemizin teri ve sıcağında kayboldum. Ama soluk soluğa yatarken gerçeklik yeniden çarpıyordu yüzümüze. Yatakta bu kadar uyumlu olmuştuk, tutkumuzun saf gücüyle biraz telafi edebilmiştik ama kırılan şeyi tamir etmeye yetmiyordu. Rin gözlerinde yaşlarla bana baktı ve bunun gerçekten son olduğunu anladım. O son sefer güzel, ahlaksız bir veda, sonsuza dek taşıyacağımız bir anıydı. Onu ayağa kaldırdım ve sessizce giyindik, daire hiç olmadığı kadar boş geliyordu. Ondan uzaklaşmak yaptığım en zor şeydi ama en azından tutunacak bu mükemmel, pis anımız vardı.