[PRVRSS-007] Okulda Gizli Aşk: Sanat Öğrencisiyle Yasak VR Macerası

Zil çaldı ama asıl ders bu boş sanat atölyesinde şimdi başlıyor. Seio Rin final projesi üzerinde çalışması gerekiyor ama kömürle lekelenmiş parmakları herhangi bir eskizden çok daha acil bir şeyin izini sürüyor. Burada, tiner ve eski kil kokularının havada asılı kaldığı yerde bunu yaptığımıza inanamıyorum. Dışarıdaki her yer tahtası gıcırtısı onu ürkütüyor, gözleri o mükemmel korku ve açlık karışımıyla kocaman açılıyor. Onu şövale doğru ittiğimde sessiz kalmak için dudağını ısırıyor, tuval her darbeyle titriyor. Okul üniformasının belinin etrafında toplanışı, o tertemiz beyaz bluzun şimdi buruşmuş ve terle ıslanmış hali... resmen ahlaksızca. Islak, şaplak seslerinin yüksek tavanlarda yankılandığını duyabiliyorum, her biri bir öncekinden daha yüksek, ve o inlemelerini omzumda boğmaya çalışıyor ama nafile. Bedeni daha fazlası için yalvarıyor, çizim masasının üzerinden geriye doğru kavisleniyor, öyle ki kendi adını bile hatırlayamayacak kadar derine gömülüyorum. Bu utangaç küçük bir karşılaşma değil; bulabildiğimiz her yüzeye karşı vahşi, çaresiz bir sikişme. Onu çevirip bir eskiz defteri yığınının üzerine eğiyorum, ve arkadan görünüşü, eteği kalkmış, o mükemmel kalçaları kızarmış halde, beni kaybettirecek kadar yeterli. Soluk soluğa, daha sert, daha hızlı gitmem, onu tam burada, her an biri içeri girebilecekken mahvetmem için yalvarıyor. Risk ateşi daha da körüklüyor, ve ona bir hayvan gibi vuruyorum, ellerim kalçalarını öyle sıkı kavrıyor ki moraracak. O kadar sıkı ve ıslak ki, her itişte etrafımda kasılıyor, ve parçalandığını, bütün vücudunun titrediğini, sikimin üzerine boşaldığını hissedebiliyorum. Sesler ahlaksız—boğuk iniltiler, derinin deriye çarpışı, masanın gücüyle sarsılışı—ve o öyle kendinden geçmiş ki adımı bir dua gibi tekrarlıyor. Bitirdiğimizde, oda dağılmış malzemeler ve yoğun bir seks kokusuyla harap olmuş durumda. Yerde yığılı kalmış, üniforması yırtılmış, makyajı dağılmış, o masum sanat öğrencisi görünümü tamamen parçalanmış. Onu son bir tur için kaldırırken nazik değilim, boş avluya bakan soğuk pencereye karşı sabitliyorum. Cam nefesimizle buğulanıyor, onu arkadan bir kez daha alırken yansımasını izliyorum—gözleri dönmüş, ağzı sessiz bir çığlıkta açık. Öyle sert boşalıyor ki neredeyse bayılıyor, suları baldırlarından aşağı damlıyor, ve ben hemen ardından geliyorum, dışarı sızana kadar onu dolduruyorum, onu benim olarak işaretliyorum. Bir dakika öyle kalıyoruz, soluk soluğa, sonra o bana yığılıyor, tamamen tükenmiş ve bu kutsal, gizli yerde az önce yaptıklarımızla sonsuza dek değişmiş.